علم و قرآن
دوشنبه ٢ امرداد ،۱۳٩۱
ممنوعیت مقاربت با زنان در حالت عادت ماهیانه ... نظرات() 

بسم الله

 

زنان به صورت عادی در هر ماه چند روز خون می‌بینند (حداقل سه روز و حداکثر ده روز) که اگر با اوصاف خاص (گرم، غلیظ، تیره، همراه با سوزش) همراه باشد به آن خون حیض یا قاعدگی گویند. قرآن کریم می‌فرماید: «وَ یَسْأَلُونَکَ عَنِ الْمَحِیضِ قُلْ هُوَ أَذًى فَاعْتَزِلُواْ النِّسَاء فِی الْمَحِیضِ وَ لاَ تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّىَ یَطْهُرْنَ ...» و از تو درباره عادت ماهانه [زنان] می‌پرسند، بگو آن، رنجی است پس هنگام عادت ماهانه؛ از [آمیزش با] زنان کناره گیری کنید و به آنان نزدیک نشوید تا پاک شوند (بقره/222)

آیین کنونی یهود و مسیحیت احکام ضد یکدیگر در مورد مقاربت مردان با چنین زنانی دارند. جمعی از یهود می‌گویند معاشرت مردان با این‌گونه زنان مطلقاً حرام است و لو این که به صورت غذا خوردن سر یک سفره باشد در مقابل این گروه مسیحیان می‌گویند هیچ گونه فرقی میان حالت حیض و غیر حیض زن نیست همه گونه معاشرت حتی مقاربت با آنان بی مانع می‌باشد. مشرکین عرب به خصوص آن‌ها که در مدینه زندگی می‌کردند با زنان حائض مانند یهود رفتار می‌کردند و در زمان عادت ماهیانه از آن‌ها جدا می‌شدند. همین امر سبب شد که برخی از مسلمانان از پیامبر (صل الله علیه و آله و سلم) در این مورد سؤال کنند و در پاسخ آنان آیه فوق نازل شد (مکارم شیرازی، 1373) از آنجا که زنان در این حالت از هم‌بستر شدن با مردان تنفر دارند و با توجه به اینکه ممکن است برخی از مردان اراده خود را بر زنان تحمیل کنند قرآن خطاب به مردان می‌کند و به آنان دستور دوری و عدم مقاربت با زنان را می‌دهد. ممنوعیت نزدیکی با زنان در این حالت با وجود همه ضررهای بهداشتی آن امروزه از طرف بسیاری از مردم جهان رعایت نمی‌شود و حتی از مسیحیان نقل شد که آن را جایز می شمارند (مکارم شیرازی، 1373)

در اسلام آن افراط و تفریطی که در برخی مذاهب و جوامع نسبت به زنان هست وجود ندارد بلکه فقط مقاربت با زنان در حالت عادت ماهیانه ممنوع است. در مورد ممنوعیت هم‌بستر شدن با زنان حائض در روایات اهل بیت( علیه السلام ) مطالبی بیان شده و این امر موجب پیدایش برخی بیماری‌ها معرفی شده است (احمد اهتمام، 1344)

برخی از پزشکان و صاحب‌نظران نیز در مورد این حکم و اسرار علمی آن اظهارنظر کرده‌اند که پاره ای از سخنان آنان را نقل می‌کنیم:

ـ حکمت این حکم از طرفی مربوط به مردان است یعنی عادت کردن آن‌ها به صبر و جلوگیری از اسراف در شهوت رانی است و از طرف دیگر مربوط به زنان است یعنی این حالت باعث ناراحتی زنان است که در صورت مقاربت این ناراحتی تشدید می‌شود.

ـ  جلوگیری از افراط و تفریط در مورد زنان: برخی مفسران معاصر می‌نویسند: جمله های اول این آیه که امر به گوشه گیری و اعتزال «فَاعْتَزِلُواْ النِّسَاء فِی الْمَحِیضِ وَ لاَ تَقْرَبُوهُنَّ» و نهی از مقاربت با زنان حائض می‌کند در بدو نظر شباهتی به دستورات کنونی آیین یهود دارد لکن به قرینه جمله بعد «فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَیْثُ أَمَرَکُمُ اللّهُ» که در مورد مقاربت با زنان بعد از پاک شدن از خون حیض می‌باشد معلوم می‌شود که مراد از گوشه گیری فقط دوری از هم بستری است. پس اسلام راه میانه را در مورد عادت ماهیانه زنان پیموده و از افراط و تفریط بر کنار است. در اینجا هم از تندروی یهود جلوگیری کرده و هم از رفتار مسیحیان که هیچ گونه محدودیتی قائل نیستند و به این ترتیب ضمن حفظ احترام به شخصیت زن و ترک تحقیر او از کارهایی که زیان‌های بهداشتی فراوانی برای مرد و زن دارد پیشگیری نموده است (مکارم شیرازی، 1373)

ـ حکمت دیگر این دستور الهی مصون ماندن مرد و زن از بیماری‌ها است. یکی از پزشکان می‌نویسد: «در شرایط طبیعی مهبل زن توسط ترشحاتی نرم می‌شود و از آسیب محفوظ می‌ماند و این ترشحات که خاصیت اسیدی دارد (اسیدلاکتیک[1]) مهبل را از آلودگی توسط میکروب‌ها مصون می‌دارد. وجود خون در مهبل باعث تغییر در این حالت می‌شود و مقاربت با زنان به هنگام قاعدگی، میزان آلودگی را افزایش می‌دهد که ضررهایی برای مرد و زن دارد چون از طرفی باعث ایجاد خراش‌هایی در مهبل می‌شود و غشای مخاطی رحم که در حالت پوست اندازی و مثل زخم سر باز است محل نفوذ میکروب‌ها از مهبل می‌شود. رحم نیز دچار التهاب می‌شود و در نتیجه باعث پیدایش دردهای شدید در رحم و احساس سنگینی آن و بالا رفتن تب می‌شود و در صورت شدید بودن التهاب ممکن است به سایر قسمت‌ها سرایت کند و در نهایت زن را عقیم نماید؛ و نیز مقاربت موجب احتقان خون شده و خونریزی را افزایش می‌دهد و مردی که در این حالت با زن هم‌بستر شود در معرض بیماری قرار می‌گیرد و ممکن است دچار التهاب مجرای بولی شود. (دیاب و قرقوز، 1404 ه. ق)

یکی از صاحب‌نظران می‌نویسد: در خون حیض و زایمان علاوه بر میکروب‌هایی که در خون‌های عادی بدن است میکروب‌های دیگری هست و اصولاً نطفه مرد یا اسپرماتوزوئید و تخمدان زن خیلی پاک و عاری از میکروب است و خداوند این طور اراده فرموده که این محل عاری از هر آلودگی باشد اگر هم اتفاقاً میکروبی به آنجا راه پیدا کرد اسپرماتوزوئیدها خود برای دفاع آماده‌اند و آن را از بین می‌برند. اما در موقع حیض میکروب‌های بسیاری به وسیله خون وارد شده که اسپرماتوزوئیدها قدرت مقابله با همه ی آن‌ها را ندارند. (اهتمام، 1344)



[1] Lactic Acid